lisaweeda1989 [at] gmail.com
Install Theme
25 

25 

Ze verlangt naar missionarisstandjes die ze opzoekt
Vergroot het idee, herhaalt het eindeloos en gooit het weg
Op straat fietst ze kaarsrecht zittend langs terrassen
Houdt haar kin omhoog en lacht met haar ogen half dicht
Zoals zorgeloze meisjes in haar favoriete videoclips doen
Telt de mensen die naar haar lachen tussen supermarktschappen
Haalt zielsvoorzichtig adem als ze ‘s avonds door straten loopt
Zoekt in de kroeg naar iemand die haar precies kussen wil
Als in de film die ze zag toen ze alleen was

lovemegirl:

Slow Magic - Girls

Write about the emotions you fear the most.

Laurie Halse Anderson

Vind niemand
Houd je adem in
Verstop je
Geef niet prijs
Verschuil je beter
Wacht op wie voor jou door krochten kruipt
"De geest is ontsnappingsgezind." - Lobi da Basi  

Fijne man, die Typhoon (Glenn de Randamie). Een van mijn eerste getekende albums ooit (Tussen Licht en Lucht). Heeft me veel gebracht. Dit mag dan ook wel.

"De geest is ontsnappingsgezind." - Lobi da Basi

Fijne man, die Typhoon (Glenn de Randamie). Een van mijn eerste getekende albums ooit (Tussen Licht en Lucht). Heeft me veel gebracht. Dit mag dan ook wel.

16:00/23-7

ik ken niemand
die van gebundelde stip in een wereldhemel
werelddiscours over haperende smalle geesten werd
niemand zou zo iemand moeten kennen
elk mens moet mogen landen
al blijkt men regelmatig beter te zijn in dalen dan stijgen
stilte mag niet moeten komen
(geen kind moet weten hoe het overfonetische Kalasjnikov klinkt)
altijd moet het zijn
genoegzame vrede gevulde stilte

Oud werk aan een oude geliefde, die nu daadwerkelijk aan de andere kant van de wereld woont en niet al te gauw gaat trouwen met de liefde van haar leven.

Oud werk aan een oude geliefde, die nu daadwerkelijk aan de andere kant van de wereld woont en niet al te gauw gaat trouwen met de liefde van haar leven.

2008

Mijn opgroeien verwijst naar alles. Niet naar waaruit ik ben opgebouwd, want daaraan probeer ik te ontkomen. Ik heb mijn eigen boot gebouwd, een hut in de boom buiten de oudergaard en ik schiet witte bessen door een grijze pvc buis naar de ramen van mensen die ik niet ken. Roep dat ik impulsen nodig heb. Een nieuwe hartslag, tenminste, een nieuw ritme.

Wanneer mijn vader me helpt te verhuizen naar mijn tweede studentenkamer tikt hij zijn handen op het stuur. Achter onze hoofden staat de doos waarin ik mijn simba knuffel en cd’s tezamen in heb geduwd. Hoe ouder ik word, hoe meer alles zich vermengt. Ian Siegals stem kraakt over mijn oren, mijn hoofd in. De bluesgitarist bezingt zijn fles whiskey.
‘Dit is zo mooi,’ zegt hij. ‘Dit is zo mooi.’ Hij knijpt zijn oogleden naar elkaar toe en wiegt het hoofd van links naar rechts, mompelt mee, mijmert.

Ik kan het me, waar ik ook ben, voor de geest halen, die specifieke zinnen, de karakteristieke blik en bewegingen. Zijn handen op het stuur, ‘tehtehteh’ op de baslopen. Van alle rode draden in mijn leven lijkt mijn vader vaak de dunste, soms loop ik er opeens tegen aan en is hij het toch, die me de keel snoert.

2005

Het liefhebben van mijn ouders hapert. Het schokt en stottert. Dat mijn vader soms bar slecht uit zijn woorden komt door verkeerd adem te halen baat niet meer. Mijn moeder doet net zo hard niet mee, verbindt zijn hakkelende zuchten af en toe met hele dunne draden, waar we over struikelen in huis. Ik tel de treden en sla de elfde van de dertien over, wie boven komt kraakt.

Soms heb ik zin met mijn vuist op tafel te slaan tijdens het avondeten. Het bestek naar de kat te gooien, de muur, ramen. ‘Godverdomme’ te roepen, iets in die trant. Naar buiten te lopen, weggaan. Een nieuw landschap vinden. Een lege lei vinden voor de mensen tegenover wie ik elke ochtend en avond aan tafel zit. Alsof nieuwe plekken nieuwe mensen maken. Niet gek, denk ik jaren later, wanneer ik A Midsummer Night’s Dream voor het eerst lees. Je reist naar een woud, laat je overrompelen door wat je niet begrijpt en je innemen door wat je wilt en keert terug als een nieuw persoon. ‘Liefde, godverdomme liefde mag geen herkauwen zijn.’ Herpak mezelf, herpak jullie, herpak.